شتاب-شرکت‌ها، فرشتگان نجات شرکت‌های بزرگ

اولین شتاب‌دهنده در ایالات متحده در سال 2005 به عنوان یک مکانیسم seed investment برای پرورش پروژه‌های فن‌آوری‌های نوظهور تأسیس شد. از آن زمان، سرعت بخشیدن به بازیکنان حیاتی در اکوسیستم استارتاپی به عنوان سرمایه‌گذار، مربی و پلتفرم‌های معامله‌گری برای سرمایه‌گذاران بالغ و شرکای تجاری بالقوه تبدیل شده است. اکوسیستم شتاب‌دهنده‌ها طی ده سال گذشته رشد کرده و به طور قابل توجهی تکامل یافته است. با ظهور استارتاپ‌ها که بنیان هر صنعت کهنه را مختل می‌کنند، شرکت‌های بزرگ به این واقعیت پی برده‌اند که تغییر ساختار قدیمی خود و ایجاد کانال‌های ساختاری برای جذب نوآوری و استعداد و نزدیک شدن به ذهنیت استارتاپی، امری ضروری است. در طی رشد اقتصادی سرمایه‌گذاری خصوصی و شرکتی در حدود سال 2010، شتاب-شرکت‌ها (Corporate Accelerator) به عنوان یک پدیده جدید در کنار شتاب‌دهنده‌های غیر سازمانی ظاهر شدند. مدیران شرکت‌های موفق ممکن است از روی کبر و غرور به "انکار کنندگان تغییرات آب و هوا" تبدیل شوند. بدیهی است که آن‌ها قادر هستند تا تغییرات دنیای کسب و کار را ببینند، اما ارتباط این تغییرات با شرکت خود را انکار می‌کنند. این انکار در شرایطی که آب و هوا (بازار کسب و کار) مناسب است، شدیدتر است. اگر این شرکت‌ها در حال حاضر سود زیادی از محصولات پرسود خود به دست بیاورند، غروری که همراه با این موفقیت است، می‌تواند در کسب و کار آن‌ها نقاط کور ایجاد کند که در مدت زمانی نه چندان دور، ممکن است به شکست آن‌ها منجر شود.